Αλλαγή του Πολιτικού Συστήματος

[Togo2]

Η Μεταπολίτευση ξεκίνησε στις 24 Ιουλίου 1974 με την πτώση της επταετούς Χούντας των Συνταγματαρχών και έφερε στην Ελλάδα τη Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
Ο Πρωθυπουργός συγκεντρώνει πολύ μεγάλη εκτελεστική ισχύ ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει κυρίως θεσμικό-ρυθμιστικό ρόλο.
Ασχετα με την πολιτική κατεύθυνση κάθε Ελληνα πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι ότι η ποιότητα της Δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν είναι καλή.
Οι σχέσεις κομμάτων και ψηφοφόρων είναι καθαρά πελατειακές.
Τα κόμματα ώς επιχειρήσεις ενδιαφέρονται πώς θα κερδίσουν τη ψήφο του κάθε Έλληνα κάθε 4 χρόνια και όχι πώς θα γίνει καλύτερη η Ελλάδα τα επόμενα 5, 10, 15 χρόνια.
Υπάρχει δηλαδή ένα "πολιτικό marketing" όπου τα κόμματα λένε αυτά που θέλουν να ακούσουν οι ψηφοφόροι και κάνουν αυτά που έχουν το μικρότερο πολιτικό κόστος.
Οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις έχουν πολιτικό κόστος σήμερα και όφελος μετά απο 5-15 χρόνια. Επομένως ένας πολιτικός που σκέφτεται αποκλειστικά εκλογικά θα προτιμήσει το βραχυπρόθεσμο οφελος και την άμεση δημοφιλία αντί για μακροπρόθεσμο οφελος και προσωρινή δημοφιλία.

[Togo2]

Η εκάστοτε Κυβέρνηση επηρεάζει τη κατανομή τεράστιων δημόσιων πόρων και αυτό εύκολα δημιουργεί πελατειακές σχέσεις. 
"Σου δίνω άρα στήριξέ με" αντι του "εφαρμόζω μια δημόσια πολιτική, αξιολογησε με"
Ετσι απο το 1974 μέχρι το 2000 ο καλύτερος Πρωθυπουργός ήταν αυτός που διόριζε ανεξέλεκτα στο Δημόσιο, δεν φορολογούσε, έδινε πολλά χρήματα στους ψηφοφόρους ακόμα και άν γνώριζε ότι η χώρα οδηγείται σε καταστροφή και χρεωκοπια!
Απο το 2012 μέχρι το 2018 η Ελλάδα μπήκε σε καθεστώς "επιλεκτικής χρεωκοπίας".
Απο το 2019 και μετά ο καλύτερος Πρωθυπουργός είναι ο λιγότερο χειρότερος πολιτικός σε σημείο σήμερα να τείνει να μην υπάρχει ούτε καν Αντιπολίτευση!

Η Ελλάδα χρειάζεται ένα ενισχυμένο κοινοβουλευτικό μοντέλο με αρκετά στοιχεία από βορειοευρωπαϊκές δημοκρατίες.
Πρέπει να σχεδιάσουμε ένα κράτος στο οποίο δεν χρειάζεται να υπάρχει εξαιρετικός πολιτικός. 
Ένα καλό σύστημα πρέπει να περιορίζει και τον κακό πρωθυπουργό και τον καλό πρωθυπουργό που μπορεί να παρασυρθεί από την εξουσία.
Αν αύριο εμφανιστεί ένας εξαιρετικός πρωθυπουργός, το σύστημα θα πρέπει να του επιτρέπει να κάνει μεταρρυθμίσεις.
Αν μεθαύριο εμφανιστεί ένας ανίκανος ή αυταρχικός πρωθυπουργός, το σύστημα θα πρέπει να μπορεί να τον περιορίσει.
Κανένα πρόσωπο δεν πρέπει να είναι απαραίτητο για να λειτουργεί το κράτος.

[Togo2]

Ας δούμε κάποιες βασικές αρχές στο νέο κοινοβουλευτικό μοντέλο:

1. Ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να έχει πολύ μικρότερη εξουσία 
Θα εξακολουθεί να κυβερνά αλλά δεν θα μπορεί εύκολα να ελέγχει ταυτόχρονα κόμμα, υπουργούς, δημόσια διοίκηση και κρίσιμους διορισμούς. Σήμερα ο πρωθυπουργός έχει κεντρικό ρόλο στον καθορισμό και τον συντονισμό της κυβερνητικής πολιτικής.

2. Κυβερνήσεις συνεργασίας 
Το εκλογικό σύστημα θα πρέπει να αντικατροπτίζει πιστά τη ψήφο και οι κυβερνήσεις να σχηματίζονται μέσω προγραμματικών συμφωνιών. Δεν μπορεί ένα κόμμα να παίρνει 30% στις εκλογές και να συμπεριφέρεται στη Βουλή σαν να έχει πάρει 60%!
Αυτό έχει το τεράστιο πλεονέκτημα να αναγκάζει διαφορετικούς πολιτικούς χώρους να συμφωνήσουν σε συγκεκριμένες πολιτικες αντί να χρειάζεται ένας Αρχηγός να έχει τον απόλυτο έλεγχο.

3. Οι Υπουργοί δεν χρειάζεται να είναι κομματικά στελέχη
Οι πολιτικοί θα πρέπει να καθορίζουν τί θέλουμε να πετύχουμε, οι επαγγελματίες θα είναι υπεύθυνοι για το πώς θα το πετύχουμε
Παράδειγμα Υπουργός Υγείας θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος με διοικητική και επιστημονική εμπειρία στο χώρο της Υγείας και όχι ένας τηλεπλασιέ άχρηστων βιβλίων

[Togo2]

4. Ανεξάρτητη και αξιοκρατική Δημόσια Διοίκηση
Εδώ είναι διαχρονικά το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας! Όταν αλλάζει μιά Κυβέρνηση το Κράτος πρέπει να λειτουργεί σχεδόν το ίδιο. Δεν είναι δυνατόν ο γενικός διευθυντής ενός υπουργείου, οι επικεφαλής κρίσιμων οργανισμών κ.λπ. να αλλάζουν επειδή άλλαξε ο υπουργός.

5. Πολυ ισχυρή Βουλή απέναντι στην κυβέρνηση
Η Βουλή δεν πρέπει να είναι απλώς ένας χώρος όπου η κυβερνητική πλειοψηφία ψηφίζει αυτά που φέρνει η κυβέρνηση. Οι κοινοβουλευτικές επιτροπές θα πρέπει να ελέγχουν τους υπουργούς, να έχουν ανεξάρτητες ακροάσεις, να αξιολογούν υποχρεωτικά τα μεγάλα δημόσια έργα, να έχουν πρόσβαση σε κρατικά δεδομένα και να κάνουν έλεγχο των δημοσίων δαπανών

6. Πολύ ισχυροι ανεξάρτητοι θεσμοί
Δικαιοσύνη, ελεγκτικοί μηχανισμοί, αρχές ανταγωνισμού, προστασία προσωπικών δεδομένων, εκλογική εποπτεία κ.λπ πρέπει να είναι πανισχυροι θεσμοί και οι Διοικήσεις τους να μην εξαρτώνται απο την Κυβέρνηση

[Togo2]

7. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως εγγυητής της λειτουργίας του πολιτεύματος
Θέλουμε ισχυρούς θεσμούς και ισορροπημένη εξουσία.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι θεματοφύλακας του Συντάγματος και των θεσμών με ορισμένες πραγματικές αρμοδιότητες ελέγχου
Ο Πρωθυπουργός κυβερνά και αποφασίζει για την πολιτική αλλά με πολύ περισσότερους θεσμικούς περιορισμούς. Δεν ελέγχει μόνος του όλο τον κρατικό μηχανισμό
Η Βουλή θα μπορει να κάνει ισχυρό έλεγχο της κυβέρνησης με ισχυρές επιτροπές για τον έλεγχος διορισμών και δημοσίων δαπανών. Θα έχει πραγματική δυνατότητα να μπλοκάρει κακές αποφάσεις
Η Δικαιοσύνη και οι Ανεξάρτητες Αρχές θα είναι πραγματικά ανεξάρτητες και όχι υποχείριο της κάθε Κυβέρνησης

Συνοψίζοντας καταργούμε το σάπιο πολιτικό σύστημα όπου ο πολιτικος πουλάει υποσχέσεις για να πάρει την εξουσία.
Πάμε σε ένα νέο όπου η κυβέρνηση δεσμεύεται με μετρήσιμους στόχους και τα αποτελέσματά τους ελέγχονται απο τη Βουλή, μετριούνται απο ανεξάρτητους θεσμους και οι πολίτες τα αξιολογούν.
Αντί να ανταμοίβεται η πολιτική επικοινωνία, ανταμοίβεται η πραγματική απόδοση