Ελληνοτουρκικός πόλεμος

[Togo2]

Η Πολεμική Αεροπορία θα καταναλώσει γρήγορα τα ακριβά πυρομαχικά μεγάλης ακρίβειας και εμβέλειας για να βομβαρδίσει αεροδρόμια, αεράμυνα, λιμάνια, ναυπηγεία, βάσεις uav, κέντρα διοίκησης, κέντρα τηλεπικοινωνιων, logistics, αποθηκες καυσίμων και πυρομαχικών, αμυντικές βιομηχανίες..
Χρειάζεται μεγάλο απόθεμα stand off πυρομαχικών αλλά λόγω κόστους είναι αδύναντον να χτυπηθούν όλοι οι τουρκικοί στόχοι με σύγχρονα όπλα.

Το κύριο πυρομαχικό της Πολεμικής Αεροπορίας πρέπει να είναι οι glide bombs / βόμβες ανεμοπορείας. Οι απλές μη κατευθυνόμενες βόμβες της σειράς Mark-80 πέρνουν κιτ με πτερύγια και μιά μονάδα INS/GPS για κατεύθυνση προς το στόχο. 
Η πιο γνωστή είναι η JDAM-ER αλλά υπάρχουν και πολύ φτηνότερες. Δυστυχώς και εδώ η Τουρκία έχει το πλεονέκτημα γιατί κατασκευάζει κιτ μετατροπής απλών βομβών (HGK, ΚGK, ΝΕΒ)
Η glide bomb δεν έχει κινητήρα αρα και θερμική υπογραφή και επιτυγχάνει εμβέλεια 72 χλμ
Εκτός τις Mark-80 γενικης χρήσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατεδάφισης M117, bunker buster BLU-109, θερμοβαρικές BLU-96

Οι ναύσταθμοι της Τουρκίας θα πρέπει να ναρκοθετηθούν και να χτυπηθούν άμεσα με αντιπλοϊκους πυραύλους, drones/USV, βαλλιστικούς πυραύλους και ρουκέτες. Η αεροναρκοθέτηση μπορεί να γίνει με μαχητικά. Υποβρύχια μπορούν να εκτοξεύσουν τορπιλονάρκες απο απόσταση 21 χλμ. Υπάρχουν και κινούμενες νάρκες-UUV που ποντίζονται με τηλεχειρισμό 
 

[Togo2]

Οι τουρκικοί ναύσταθμοι θα πρέπει να βομβαρδιστούν με αντιπλοϊκούς πυραύλους Harpoon και όχι MM-40 Exocet λόγω κόστους. Οι Exocet προορίζονται εναντίον ναυτικών στόχων. Αν στα τουρκικά λιμάνια παγιδευτούν ελλιμενισμένα πλοία είναι εύκολοι στόχοι για drones/USV, τορπίλες, αεροπορικά πλήγματα.

Ο ναρκοπόλεμος είναι πολύ σημαντικός για το Αιγαίο. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να υπάρχουν πολλές πλατφόρμες πόντισης και κατηγορίες ναρκών (ΜΙLA, MINEA, MURENA, MANTA, TURSO, BLOCKER, FLOUNDER) για ταχεία δημιουργία θαλάσσιων ναρκοπεδίων.
Ακόμα και αεροναρκοθέτηση παλιών ναρκών (μαγνητικές Mk52, ακουστικές Mk36, μανγητικές πίεσης Mk55) θα προκαλέσει μεγάλο πρόβλημα στο Τουρκικό Ναυτικό γιατι η εξουδετέρωσή τους είναι πολύ χρονοβόρα.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι το Πολεμικό Ναυτικό χρειάζεται μίνι-υποβρύχια όπως το ιταλικό M-23 των 130 τόννων που μπορεί να βάλλει δύο τορπίλες 533 χιλ και να μεταφέρει Ειδικές Δυνάμεις.
Είναι φτηνά και μπορούν να ναυπηγηθούν στην Ελλάδα. Ο εντοπισμός τους σε ρηχά νερά είναι δύσκολος.

Ο αποκλεισμός του Τουρκικού Ναυτικού μπορεί να γίνει πανεύκολα με ναρκοθέτηση των Στενών του Ελλησπόντου

[Togo2]

Η επιχείρηση Sindoor έχει τεράστιο ενδιαφέρον για την Πολεμική Αεροπορία και πρέπει να αποκομίσει τα διδάγματά της.
Η αεροπορική αναμέτρηση μεταξύ Ινδιας και Πακιστάν έγινε με BVR (Beyond Visual Range) αερομαχίες που περιλάμβαναν εκτοξεύσεις πυραύλων απο τα 200+ χλμ, αεροσκαφη έγκαιρης προειδοποιησης AWACS και έντονο ηλεκτρονικό πόλεμο.
Τα μαχητικά πετούσαν καθόλη τη διάρκεια της πολύωρης μάχης πάνω απο φίλιο έδαφος και κανένα δεν πέρασε σε εχθρικό έδαφος.

Η Ινδία πήρε μέρος με 72 Rafale/Meteor, Su-30MKI/R-77, Mirage-2000-5/Derby,  MiG-29UPG/R-77
To Πακιστάν είχε 42 J-10C/PL-15 και JF-17/PL-15.
Πρέπει να επισημάνουμε ότι το Πακιστάν διέθετε και F-16C/AMRAAM αλλά δεν πήραν μέρος στη σύγκρουση γιατι έχει συμφωνία με τις ΗΠΑ να μην χρησιμοποιηθούν εναντίον της Ινδίας.

Εκ πρώτης όψεως κάποιος θα έλεγε ότι η Ινδική Αεροπορία έχει ποιοτική και ποσοτική υπεροχή. Οπως είναι φυσικό οι πληροφορίες για τα αποτελέσματα της μάχης δεν είναι ξεκάθαρα. Ωστόσο είναι ξεκάθαρο ότι η Ινδία αιφνιδιάστηκε απο τις επιδόσεις του πυραύλου PL-15 και είναι βέβαιο ότι έχασε ένα τουλάχιστον Rafale!     
Το Πακιστάν δεν κατάφερε να αναχαιτίσει τους πυραύλους κρούζ SCALP EG και BrahMos που διέλυσαν τους στόχους τους όμως απέκρουσε τα ινδικά μαχητικά στον αέρα.
Εχει μεγάλη σημασία να δούμε πώς τα κατάφερε 
 

[Togo2]

Το kill chain που εφάρμοσε το Πακιστάν στην επιχείρηση Sindoor ήταν να εντοπίσει απο μεγάλη απόσταση τα ινδικά μαχητικα μέσω των AWACS.
Τα J-10C είχαν κλειστά radar πετούσαν σε χαμηλό υψόμετρο και ηλεκτρονική σιγή δίπλα σε οροσειρές για να μην εντοπιζονται εύκολα. 
Σε απόσταση 200+ χλμ απο τους στόχους τα πακιστανικα AWACS δίνουν εντολή στα J-10C να εκτοξεύσουν PL-15 με κλειστά τα radar.
Οι συντεταγμένες των στόχων περνάνε στους PL-15 απο τα AWACS μέσω ζεύξης δεδομένων Link-17. 
Ο PL-15 μπορεί να λαμβάνει δεδομένα στόχου και απο παθητικούς δέκτες και άλλα στοιχεία διοικησης για αρχικό/ενδιάμεσο targeting προς την προβλεπόμενη περιοχή του στόχου.
Με άλλα λόγια ο πύραυλος καθοδηγούταν με συνεχή updates απο το AWACS!
Στην τελική φάση ο PL-15 έχει δικό του ενεργο AESA radar ερευνητή για να κλειδώσει το στόχο. 

Το πανίσχυρο και πλήρως αυτόματο σύστημα ηλεκτρονικου πολέμου SPECTRA του Rafale επεξεργάζεται πληροφορίες απο μιά σειρά συστημάτων (radar, IRST, RWR κτλ) του αεροσκάφους και εξωτερικούς αισθητήρες (άλλα μαχητικά, AWACS, συστήματα διοικησης κτλ).
Το RWR του Rafale δεν δέχτηκε σήμα εγκλωβισμού απο το radar του J-10C και έτσι αντιλήφθηκε τον εισερχόμενο πύραυλο πολύ αργότερα.
Το RBE2 μπορεί να εντοπίσει τον εισερχόμενο PL-15 σε απόσταση 25-45 χλμ ανάλογα τη γωνία προσέγγισης και τα ηλεκτρονικά αντίμετρα! 
Οι Ινδοί πιλότοι πίστευαν ότι ο PL-15 έχει εμβέλεια μικρότερη των 150 χλμ και δεν είχαν καν το νού τους να αντιδράσουν εγκαίρως!
Εχει μεγάλη σημασία η εκπαίδευση του πιλότου. 

[Togo2]

Εκτός απο μιά επιβεβαιωμένη κατάρριψη Rafale, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η Ινδία έχασε ένα MiG-29, ένα Su-30MKI και ένα Mirage-2000-5. 
Η Ινδία υποστηρίζει ότι το Πακιστάν έχασε 5 μαχητικά και ένα αεροσκάφος ηλεκτρονικού πολέμου απο πυραύλους S-400 και αεροπορικούς βομβαρδισμους! Αν τα παραπάνω ισχύουν τότε η Ινδική Αεροπορία δεν τα πήγε και πολύ καλά..

Η επιχείρηση Sindoor απέδειξε ότι η σύγχρονη BVR αερομαχία είναι περισσότερο “μάχη δικτύων” παρά μονομαχία μαχητικών.
Το καλύτερο αεροσκάφος δεν είναι απαραίτητα αυτό που έχει το καλύτερο radar ή τον καλύτερο πύραυλο.
Είναι αυτό που μπορεί να ολοκληρώσει πρώτο το kill chain και να χαλάσει το kill chain του αντιπάλου.
Mεγάλο μέρος της επιτυχίας του Πακιστάν προήλθε από το δίκτυο αισθητήρων (AWACS, Link-17, ηλεκτρονικος πολεμος, PL-15), δηλαδή από ολόκληρη την αλυσίδα εντοπισμού–στοχοποίησης.

Τα ινδικά μαχητικά βρίσκονταν σε μεγάλο υψόμετρο και είχαν την προσοχή τους στην εκτόξευση πυραύλων κρουζ στους στόχους απο μέγιστη απόσταση. Δεν περίμεναν εισερχόμενους πυραύλους PL-15 απο χαμηλά! 
Όταν οι PL-15 ήταν στα 30 χλμ απο τα Rafale και ενεργοποίησαν τον AESA ερευνητή τους το SPECTRA είτε υποβάθμισε την απειλή είτε δεν αντέδρασε γρήγορα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ινδοί δεν γνώριζαν τίποτε για τον PL-15 και δεν είχαν ενημερωμένη τη βάση δεδομένων απειλών του SPECTRA. Το Πακιστάν είχε καλύτερο intelligence! Πιθανόν να γνώριζε καλύτερα το Rafale απο τους Ινδούς πιλότους του! 

[Togo2]

Ας δούμε την επιχείρηση Sindoor σαν σενάριο στο Αιγαίο!
Τα τουρκικά F-16/ΑΜRAAM ανεφοδιάζονται απο ιπτάμενα τανκερ KC-135R πάνω απο την Άγκυρα.
Σε μικρή απόσταση βρίσκονται τουρκικά ΑWACS E-7T που μεταφέρουν μέσω Link-16 πληροφορίες σε Eurofighter/Meteor
Τα Eurofighter πετούν σε χαμηλό υψόμετρο διπλα σε οροσειρές κατά μήκος της νοητής γραμμής Μπαλίκεσιρ-Ντενιζλί με ηλεκτρονική σιγή.
Πιο ψηλά επιχειρούν αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολεμου Global 600 Hava SOJ
Πυροβολαρχίες S-400 προστατεύουν τον τουρκικό εναέριο χώρο και κλειδώνουν τμήμα του ελληνικού εναέριου χώρου στο Αιγαίο.
Χερσαία συστήματα EW KORAL και VURAL ειναι σε λειτουργία

Μπροστά σε αυτή τη διάταξη η Πολεμική Αεροπορία έχει μια μοίρα Rafale/Meteor που υποστηρίζεται απο AEW EMB-145 Erieye και πυροβολαρχιες Patriot κατα μήκος του Αιγαίου.
Αεροσκάφη ΕW είναι μεταφορικά C-130H ή C-27J με ειδικό εξοπλισμό.
Η Ελλαδα δεν διαθέτει ειδικευμένα αεροσκάφη ηλεκτρονικου πολέμου SEMA.
Τα F-16 και Mirage-2000-5 δεν διαθέτουν BVR πυραύλους μεγάλης εμβέλειας.

To F-35 θα δώσει το πλεονέκτημα ως αισθητήρας/κόμβος πληροφοριών και όχι ώς στελθ πλατφόρμα εκτόξευσης BVR πυραύλων μεγάλης εμβέλειας.
Μπορεί ένα Rafale να πάρει το ίδιο επίπεδο εξωτερικού targeting από αισθητήρες του ελληνικού δικτύου (F-35, επίγεια radar, AEW) και ταυτόχρονα να παραμένει όσο το δυνατόν πιο αθόρυβο ηλεκτρομαγνητικά;
 

[Togo2]

Η επιχείρηση Sindoor έδειξε ότι στο σύγχρονο αεροπορικό πόλεμο δεν κερδίζει όποιος έχει το πιό προηγμένο μαχητικό αλλά οποιός μπορεί να δεί πρώτος τον αντίπαλο, να πάρει πρώτος αποφάσεις και να εκτοξεύσει πρώτος πύραυλο αέρος-αέρος μεγάλης εμβέλειας απο όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση.
Νικητής θα είναι όποιος έχει καλύτερα δικτυωμένο σύστημα αισθητήρων, όπλων, αεράμυνα, drones, C4ISR, ηλεκτρονικό πόλεμο, stand-off πυρομαχικά. 
Το Αιγαίο με τις γεωγραφικές του ιδιομορφίες δεν θα πρέπει να θεωρείται πρόβλημα αλλά θα πρέπει να ενταχθεί στην αμυντική αρχιτεκτονική.
Συνεπώς η Ελλάδα δεν πρέπει να επενδύσει σε πλατφόρμες αλλά σε kill chain.

Τα ινδικά Rafale/SCALP EG και Su-30MKI/BrahMos έπληξαν με μεγάλη ακρίβεια τους στόχους τους έξω απο την εμβέλεια των αντιαεροπορικών HQ-9.
Δηλαδή η Ινδία χρησιμοποίησε συνδυασμό ISR, ηλεκτρονικού πολέμου, drones/loitering munitions και πυραύλων κρούζ για να εντοπίσει και να πλήξει τους στόχους.
Η Ινδία έχασε αρκετά UAV Heron που περιπολούσαν στον εναέριο χώρο του Πακιστάν.
Επίσης εκτοξεύτηκαν αρκετοί πύραυλοι 40N6E εμβέλειας 400 χλμ απο τα S-400 της Ινδίας για να καταρρίψουν στόχους στα 350 χλμ!
Συνεπώς κορέστηκαν γρήγορα τα αποθέματα προηγμένων πυρομαχικών και drones

[Togo2]

Η Ινδία δέχτηκε εκατοντάδες επιθέσεις απο φτηνά πακιστανικά drones για κορεσμό και χαρτογράφηση της αεράμυνάς της.
Διέθετε πολυστρωματική anti-drone άμυνα με καμουφλάζ, ψευδοστόχους-decoys, emission control και μεγάλη ευκινησία.
Ιδιαίτερα αποτελεσματικά ήταν παλιά πυροβόλα L/70 των 40 χιλ και ZU-23-2 των 23 χιλ που είχαν αναβαθμιστεί με σύγχρονα ηλεκτρο-οπτικά/θερμικές κάμερες, αποστασιομετρητή-laser, ψηφιακό fire-control computer, διασύνδεση με μικρά radar, αυτόματη σκόπευση, ηλεκτρικά drives και air-burst πυρομαχικά
H Ελλάδα διαθέτει μεγάλο αριθμό πυροβόλων RH-202 20 χιλ, ZU-23-2 23 χιλ, Μ61Α1 Vulcan 20 χιλ, Αρτεμις-30 30 χιλ, L/70 40 χιλ.

Η επιχείρηση Sindoor έδειξε την ανάγκη για ενιαία αεράμυνα απο Πολεμική Αεροπορία, Στρατό Ξηράς και Πολεμικό Ναυτικό.
Η μαχητική αξία κάθε οπλικού συστήματος πολλαπλασιαζόταν όταν ήταν κόμβος δικτυο-κεντρικού πολέμου.
Συνεπώς τα νησιά του Αιγαίου δεν πρέπει να γίνουν "σταθερές βάσεις" οπλικών συστημάτων γιατί θα καταστραφούν σε λίγα λεπτά! 
Απαιτείται διασπορά δυνάμεων, κινητικότητα, παραπλάνηση, εναλλακτικές θέσεις.
Δηλαδή η Τουρκία θα πρέπει να βλέπει ταυτόχρονα πολλαπλούς στόχους στο Αιγαίο και να μην ξέρει ποιοι είναι πραγματικοί

[Togo2]

Η Τουρκία έχει αποφασίσει να επενδύει μακροπρόθεσμα στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία της.
Μεταφέρει γραμμές παραγωγής και τεχνογνωσία απο ΗΠΑ, Ευρώπη, Νότια Κορέα, Κίνα και συνάμα προσπαθεί να μην εξαρτάται απο αυτές.
Συνεργάζεται στενά με το Πακιστάν, Ινδονησία και σύντομα με τη Σαουδική Αραβία πάνω σε drones, αντιπλοικους πυραύλους, πλοία, το μαχητικό ΚΑΑΝ και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου.
Προφανώς τα στρατιωτικά projects χρειάζονται πολλά χρήματα που πρέπει να προκύψουν απο πωλήσεις όπλων. 
Ετσι η Τουρκία συνεχώς είναι ανακατεμένη σε πολέμους και ανοίγει στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό με σκοπο να προωθήσει τα όπλα της.

Μπροστά σε αυτή τη πραγματικότητα η Ελλάδα δεν μπορεί οικονομικά να αγοράζει  "υπεροπλα" για να εξασφαλίζει "συμμαχίες".
Πρέπει να κάνει ότι και η Τουρκία και μάλιστα με πολύ πιό προηγμένα τεχνολογικά κράτη. Πρέπει να αναπτυχτει η εγχώρια αμυντική βιομηχανία!
Η Ινδία συνεργάζεται στενά με Ισραηλ και Γαλλία για την άμυνά της. Αντί λοιπον για αγορές όπλων με 25% συμπαραγωγή στην Ελλάδα ίσως θα ήταν καλύτερα να πάμε σε 100% συμπαραγωγή και μεταφορά τεχνογνωσίας απο την Ινδία σε φτηνά συστήματα.
Οι βαλλιστικοί πύραυλοι Pralay και Prithvi-3 στερεων καυσίμων, συστήματα EW και anti-drone, ρουκέτες πυροβολικού, συστήματα radar που έχουν δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες πολέμου θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν.

[Togo2]

Μετά την Ασπίδα του Αχιλλέα η Ελλάδα θα πρέπει να οργανώσει και την Τρίαινα του Ποσειδώνα, δηλαδή ένα δικτυωμένο, πολυεπίπεδο σύστημα παράκτιας άμυνας που θα προστατεύει τα νησιά του Αιγαίου απο τουρκικά πλοία, υποβρύχια, μίνι-υποβρύχια, ταχέα σκάφη επίθεσης, ταχύπλοα, USV/UUV, Ειδικές Δυνάμεις, δύτες σαμποτέρ με SDV.
Πρόκεται για δικτυωμένη αρχιτεκτονική άρνησης πρόσβασης στο Αιγαίο με πέντε αλληλοσυνδεόμενα στρώματα:
1. Παράκτια Επιτήρηση με παράκτια radar, ηλεκτρο-οπτικους/θερμικούς αισθητήρες/FLIR, παθητικά συστήματα ELINT/COMINT, UAV/USV
2. Υποβρύχια Επιτήρηση με δίκτυα υποβρύχιων αισθητήρων σταθερών και κινητών ειδικά κοντά σε λιμένες και κρίσιμους θαλάσσιους διαύλους  
3. Αντιμετώπιση απειλών επιφανείας με πολυεπίπεδη αποτροπή ανάλογα το στόχο
4. Αντι-διείσδυση με πολυεπίπεδη προστασία κρίσιμων υποδομών του Πολεμικού Ναυτικού μέσω δικτύων αισθητήρων για εντοπισμό δυτών, μικρών σκαφών, UUV, SDV
5. Κέντρο Διοικησης-Ελέγχου που θα λαμβάνει πληροφορίες απο κάθε αισθητήρα και θα μεταφέρει πληροφορίες σε πολλαπλά διαφορετικά μέσα 

Το Αιγαίο έχει πολλα νησιά και νησίδες με απότομες ακτές, στενά περάσματα και μεγάλη ακτογραμμή.
Το βάθος της θάλασσας ειναι 50-300 μέτρα στις ακτές αλλά σε λεκάνες του νότιου Αιγαίου το βάθος είναι 1000-1500 μέτρα.
Η Ελληνική Τάφρος κοντά στη Ρόδο έχει βάθος 4-5 χλμ! Απαιτείται ένα διαβαθμισμένο δίκτυο προστασίας με μεγαλύτερη πυκνότητα αισθητήρων σε κρίσιμες εγκαταστάσεις και στα υπόλοιπα νησιά ανάλογα τη γεωγραφία, σημασία και ευπάθειά του